Wyszukiwanie

wyszukiwanie poszerzone ...

Kalendarz

Pon Wt Śr Czw Pt So Ndz
30 31 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 1 2 3

Aktualna pogoda

Pogoda dzisiaj:

22. 11. 2017

zatazenosde

Temperatury dzienne 5/9°C, w 1000m ok. °C.
Nocne temperatury /°C.

Tłumacz

Tłumaczenie (translations)

Czech English French German Italian Polish Russian Spanish

Eksporty do RSS

RSS 0.91 RSS 1.0 RSS 2.0 Atom 1.0

Nawigacja

Wyślij stronę e-mailem

Zawartość

Historia gminy

Gminę Pěnčín tworzy dziś siedem dzielnic, które w przeszłości były samodzielnymi gminami. Są to: Alšovice, Bratříkov, Dolní Černá Studnice, Huť, Jistebsko, Krásná i Pěnčín. Mają one odmienną historię, co wynika z ich położenia na granicy kilku posiadłości.

Pěnčín 
jest obecnie siedzibą samorządu, pierwsze wzmianki o nim pochodzą z 1592 roku. Wymieniano go wówczas jako część posiadłości Svijany, należącej do Jaroslava z Vartenberka (+ 1602). W 1614 roku Svijany kupił Jáchym Ondřej Šlik, stracony 21 czerwca 1621 r. na placu Staromiejskim [Staroměstské náměstí] w Pradze wraz z  27 innymi szlachcicami i mieszczanami. Posiadłość svijanską zdobył Albrecht von Wallenstein, który przekazał ją swojemu krewnemu Maksymilianowi von Wallensteinowi, właścicielowi Mnichovego Hradiště. Wallensteinowie byli właścicielami Svijan aż do 1814 roku, kiedy to przeszły one na własność członków rodu książęcego Rohanów, mających swoją siedzibę w pałacu Sychrov. Chociaż obszar obecnej gminy Pěnčín obejmował w przeszłości różne posiadłości, to w pewnym okresie wszystkie obecne dzielnice miały wspólną władzę zwierzchnią – był to czas Albrechta von Wallensteina.

Alšovice (dawniej Halšovice), Jistebsko (dawniej też po niemiecku Gistey)
były już w połowie XVI wieku (1543) częścią posiadłości vartenberskiej Skály (właściwie zamek Vranov – nazywany też Skála Vartenberská dla odróżnienia od Hrubej Skály). Są również wymienione przy sprzedaży posiadłości w 1615 roku, gdy posiadłość kupił Albrecht Jan Smiřický ze Smiřic od Oty Jindřicha z Vartenberka. W 1618 roku Smiřický zmarł, a wszystkie dobra otrzymał Albrecht von Wallenstein, który jako książę z Frýdlantu przekazał w lenno w 1628 roku posiadałość rohozecką (Hrubý Rohozec) wraz z zamkiem Skály i 28 wsiami Mikołajowi Desfours. Po tym jak Albrechta von Wallensteina zamordowano w 1634 roku w Chebie jego rozległe majątki skonfiskowano i cesarz przekazał posiadłość Hrubý Rohozec w dziedziczne posiadanie dotychczasowemu lennikowi frydlanckiemu Mikołajowi Desfours. Jego potomkowie zachowali te dobra aż do nowych czasów.

Bratříkov
należał do posiadłości przynależącej do zamku Návarov. Zamek ten wszedł w posiadanie Smiřickich w 1515 roku, gdy Zikmund Smiřický kupił od braci Jana i Bernarda von Wallensteinów prawo zastawu, którym dysponował do tego czasu Jan z Boskovic na Hrubej Skále. Majątek Smiřickich zdobył w efekcie Albrecht von Wallenstein. W 1627 roku przekazał on Návarov jako lenno Gertrudzie, wdowie po Piotrze Antonim de Lamotte. Po Lamotte‘ach Návarov przeszedł w ręce Ehrenbergów, którzy w pałacu Návarov przebywali do 1873 roku. Gmina Bratříkov zasłynęła w szczególności w XIX wieku wydobyciem wysokiej jakości łupka dachowego.

Krásná
(dawniej Šubrtovice, później Šumburk) wzmiankowana jest od 1608 roku jako część posiadłości Skály. We wsi zbudowano w XVIII wieku kościół pw. św. Józefa. Jego budowniczy Johann Josef Kittel (1704-1783) był wybitną postacią swojego okresu. Działał jako uzdrowiciel i nazywany był Faustem Gór Izerskich.

Huť
nosi nazwę po prawdziwej hucie szkła, która wzmiankowana jest już w 1588 roku. Hutnictwo oraz obróbka i uszlachetnianie szkła ma w Pěnčínie i okolicach długą i utrwaloną tradycję. Typowe są tu zakłady szkła, tzw. drykiety, w których przetwarzano pręty szklane na korale różnych kształtów i rozmiarów. Drykiety są specyficznymi i na pierwszy rzut oka łatwo rozpoznawalnymi budowlami technicznymi. Murowany parterowy domek z oknami ma typową sylwetkę tworzoną przez dwa kominy na końcach dwuspadowego dachu, a na jego szczycie nadbudówkę, umożliwiającą wietrzenie wnętrza.

Dolní Černá Studnice
To najwyżej położona wieś w obrębie gminy Pěnčín. Ma ona charakter raczej górski, o czym świadczą także piękne chałupy, rozsiane na zboczach grzbietu Černostudniční hřeben lub szczytu Maršovický vrch. Już stąd roztaczają się cudowne widoki na niziny i szczyty Karkonoszy. Po niedługim odcinku pod górę dochodzi się na Horní Černą Studnicę ze znaną wieżą widokową. Swoje źródło ma tu Žernovník, który potem przepływa przez Hut' i Bratříkov, a w Železnym Brodzie stanowi już pokaźny dopływ Izery. O tym źródełku legenda mówi, że jego cudowna woda pomogła kiedyś przywrócić wzrok ślepemu chłopcu. Źródło było dawniej otoczone potężnymi bukami, na których były umieszczone dziękczynne obrazki. Stał tu również Kamień Ofiarny. Droga biegnącą przez wioskę była ważnym łącznikiem między Jabloncem nad Nisou, Hut‘ą i Zásadą w czasach największego rozkwitu produkcji biżuteryjnej. Na szczycie przełomu stała już pod koniec XVI wieku oberża, później przebudowana na tzw. Vinšovkę (Wűnschbaude), która jeszcze w latach 60. XX wieku była licznie odwiedzana przez turystów i wycieczkowiczów. Najnowszą atrakcją w Dolní Černej Studnicy jest znalezisko archeologiczne ośrodka wydobywczo-przetwórczego, który pochodzi z okresu sześć tysięcy lat przed naszą erą i stanowi jeden z najstarszych zachowanych terenowych reliktów działalności górnicznej w Europie Środkowej i Zachodniej. Miejsce to jest całkowitym unikatem.

 

logo EU